سلامي دوباره خدمت دوستان ویارن همیشگی
چون بنا به روايتي فردا شهادت بهترين مادر دنيا حضرت فاطمه هست .
اين شعر را به همه مادران جهان تقديم ميكنم
:
مادر
بهتر زجان ندارم جانم فدای مادر
تا زنده ام چو خاکم در زیر پای مادر
نشنیده وندیدم اندر جهان هستی
آهنگ دلنشینی چون لای لای مادر
بعد از وفات مادر شد خانه بیت الحزان
هر روز روز ماتم هر شب عزای مادر
دیشب به خواب شیرین فرهاد وار رفتم
ناگه بگوشم آمد صوت وصلای مادر
اندیشه اوج بگرفت در گستر تعالی
ترسیم شد به چشمم سیمین لقای مادر
در وادی محبت گفتا بیا ورفتم
گفتا :چه خواهی از من گفتم رضای مادر
گفتا: بدل چه داری گفتم غم جدایی
گفتا: به سر چه داری گفتم هوای مادر
گفتا :که در حیاتت غیر از خطا چه کردی
گفتم :غلام بودم اندر سرای مادر
گفتا :به زندگانی شیرین ترین چه باشد
گفتم: نگاه گرم و پر محتوای مادر
گفتم :کجاست جنت تا مختصر ببینم
گفتا: به زیر پا ای درد آشنای مادر
گفتا: که حق مطلق گفتم که با علی بود
گفتا :کجا شنیدی گفتم ز نای مادر
گفتا: که بعد مرگم چونید ای عزیزان
گفتم: که مستحقیم بهر دعای مادر
گفتم :که جعفری را دست کسی سپردی
گفتا :که آری آری دست خدای مادر
شعر:پدرم(زمستان 65)
**** ****
اميد وانتظارم را چه كردي؟
درون بيقرارم را چه كردي؟
تو اول خواستي آخر بريدي
ترا من دوست دارم را چه كردي؟
خوب دوستان حالا چند شعر خوب از مهدي سهيلي
يار را...
يار را گفتم: كه خندان شو!لبش چون گل شكفت
با تبسم هاي شيرين گفت :"خندان تر از اين!؟"
گفتمش اورا:بس پريشانم بهم زد زلف را
در همان آشفتگي گفتا:"پريشان تر از اين!؟"
گفتمش مشكل به چنگ آيي مرا
ماه آغوشم شدو گفتا:" آسان تر از اين!؟"
من با توام
اي همه غمگين اگر تنها شدي من با توام
خسته دل وز هر كه وز هر جا شدي من با توام
گر به كنج بي كسي آميختي با درد خويش
دلگران از مردم دنيا شدي من با توام
از غمت گريان منم گر تا سحر مانند شمع
اشكريزان در دل شبها شدي من با توام
اي عزيز همزبان اي هم نفس اي هموطن!
خسته گر از گنبد مينا شدي من با توام
اشك غمگيناندلم خون ميكند؛اي واي من!
ناله كمتر كن اگر تنها شدي من با توام
اي بيابانگرد بي كي!گرزغربت روزها
دربدر در كوه ودر صحرا شدي من با توام
در شب سرد زمستان روح من در كوبه هاست
چون اسير لشگر سرما شدي من با توام
كامران بودي اگر جانت سلامت شاد باش
ور به كام درد جانفرسا شدي من با توام
اي دو چشم اشكريزان!در دل شب هاي تار
هر زمان از دست غم دريا شدي من با توام
شعر من غم نامه عمر من است اي آشنا
هم سخن گر با كلام من شدي من با توام
هديه خوب
يك بوسه زلبهاي تو در خواب گرفتم
گويي كه گل از چشمه مهتاب گرفتم
در بركه اشكم همه دم نقش تو ديدم
اين هديه خوبيست كه از آب گرفتم
هرگز نتواني كه ز من دور بماني
چون در دل خود عكس تورا قاب گرفتم
سرگرداني
عاشقم اما نميدانم گرفتار كه ام؟
در نميابم زمدهوشي دل آزار كه ام؟
خواب از چشمم گريزان است هر شب تا سحر
با چنين آشفتگي تا صبح بيدار كه ام؟
آرزو هايم چو تصويري در ابر دور
راستي از خود چه ميخواهم گرفتار كه ام؟
ميكشم نقش كسي هر لحظه در قصر خيال
بار ديگر ميزدايم محو ديدار كه ام؟
گل فراوان ديدهام اما عمر گل پاينده نيست
بلبل افسرده ام سرمست گلزار كه ام؟
مردمان بيمار دل بيمار وچشم يار هم
حيرتي دارم خداوندا پرستار كه ام؟
نقطه ام اما شعاعي دارم از خورشيد عشق
دور خود گردنده ام در خط پركار كه ام؟
زشت وزيبا عاشق شعر من و ديدارمن
كس نداند ميان اين وآن يار كه ام؟
عاشقي مهر آفرينم دوستدار هر كه هست
دلنواز نازنينانم دلارام كه ام؟
مست يارم مست عشقم مست شعرم مست عمر
كس نمي پرسد دراين هنگامه هشيار كه ام؟
بلبلم اما ندانستم كه باغ من كجاست
اي خدا تنها تو ميداني گرفتار كه ام؟
واما چند دو بيتي از سهيلي.....
آب شد
سرمه شب در نگاهم آب شد
چشم من درياچه اي از خواب شد
آمدي در خواب من چون قرص ماه
باز كردم ديده را مهتاب شد
مهتاب شد
ياد تو كردم شبي مهتاب شد
با خيالت ديده ام در خواب شد
بوسه ها در خواب بر چشمم زدي
گريه كردم بوسه هايت آب شد
قامت نيلوفري
چشم هايت سبز و روشن قامتت نيلوفري
من بلا گردان چشمت ماهتابي يا پري؟
دست آن نقاش را بوسم كه اين نقش آفريد
گيسوان ابريشمي رخسارگردون مرمري
ميدرخشد چشم صدرنگ تو چون فيروزه ها
آسمان سبز هم حيران از اين مينا گري
شانه ات را طاقت ابريشم مهتاب نيست
برگ گل با من هماواز است در اين داوري!
گلبنان پر ميكشند از باغ با لبخندعشق
گر خرامان بگذري با قامت نيلوفري
سينه را عريان مكن در چشمهء مهتاب ها
تا بماند آسمان در فرصت روشنگري!
آرزوي عاشقاني در ميان پيرهن
در چمن چون ميكني با ناز دامن گستري
دختر ماهي؟رقيب زهره اي؟روشن بگو!
خواب ميبينم بگو فرياد از اين نا باوري
اي دريغا وقت پيري سوختم از درد عشق
سينه ام پر آتشست و موي من خاكستري
